تهران شبیه هر شب دیگر سیاه بود
در آرزوی خنده کم رنگ ماه بود
تهران قصیده ای که نفس گیر و پرملال
تهران خطابه ای که پر از اشتباه بود
این سوی شهر خنده تلخی به خون نشست
آن سوی شهر اشک کسی قاه قاه بود
تصویر پرتردد این شهر راه راه
لبخند سرخ دخترکی سر به راه بود
وقتی گدای کوچه کمی دود می گرفت
تا مدتی برای خودش پادشاه بود
اقلیم پادشاهی این شاه پاره وقت
بن بست کوچه تا به سر چارراه بود
از دختر و گدا چقدر حرف میزنم
آن بی گناه دختر این بی پناه بود
یک کارمند شعر مرا خواند و پاره کرد
بر کاغذی نوشت که: رد شد_ سیاه بود